DwieKreski.pl

Witam Drogich Czytelników. Dziś nadaję z głębokiej czeluści marazmu i beznadziei. Światek to bardzo wrogo nastawiony do bezdzietnych kobiet, sztyleciki, szpileczki i takie tam  inne sadystyczne akcesoria. Plus całkowita utrata panowania nad swoim bezcelowym życiem. I ciche msze na linii mąż-żona. Ach jak cudownie! Niech mnie ktoś walnie pałką w łeb.

Zatem w pełni usprawiedliwione jest mute 20 o 8 rano i Kayah w duecie z panem Bregov.

Sto zim i ani jedno lato…

Popłakała bym sobie rzęsiście, ale oko już wymalowane i zaraz do pracy trzeba się zbierać. Może kąpiel w morzu łez zostawię sobie na podwieczorek.

Cały czas wydaje mi się, że mam wpływ na to kim będę za chwilę, co się ze mną będzie działo, co jestem w stanie osiągnąć. I owszem. Bez jakiegokolwiek ruchu zawsze będę w tyle. Dlatego tak bardzo (przy ogromnej pomocy Męża) staram się zrobić wszystko w mojej mocy, żeby Mała Istotka pojawiła się w naszym życiu. Te wszystkie wizyty u lekarzy, szukanie informacji w sieci, coraz to nowsze metody, badania, witaminy, obserwacje, notatki, testy, pomiary…nie mogę sobie niczego zarzucić. Bardzo się staram. Daję z siebie wszystko. Nie wiem, co jeszcze mogłabym zrobić, żeby być bliżej upragnionego Dziecka. I w moim świecie „bez Dziecka” wciąż zapominam, że wszystko w rękach Boga.  Nie muszę przecież rzucać wszystkiego i wychodzić z założenia „co ma być to będzie”, niech się dzieje wola Nieba…Nie na tym to polega. Ważna jest dla mnie świadomość, że Ktoś wie, jak pokierować moim życiem. Ta świadomość daje mi dzisiaj tak wiele radości i tak wielki ciężar pomaga udźwignąć, że nie jestem w stanie słowami tego opisać. Właśnie w takich momentach wiara daje siłę. Bez niej mogłabym płakać do poduszki każdego jednego wieczora. Jak dobrze jest odetchnąć pełną piersią, ZAUFAĆ. Przecież do tej pory Bóg tak pięknie kierował moim życiem. Jestem pewna, że mnie nie opuścił. Może chce, żebym poznała siebie i moją drugą połowę w trudnych chwilach, może wie, że to nie jest jeszcze dla nas odpowiedni moment, może poprzez to długie oczekiwanie dar jakim jest Dziecko będzie smakował inaczej, niż gdybyśmy otrzymali go już do tej pory. Bardzo trudno jest oddać w czyjeś ręce najważniejsze, najdelikatniejsze piękno, które płynie z miłości dwojga ludzi. Dlatego cieszę się, że tym Kimś jest ten Najwyższy :) Już On będzie wiedział, co dalej z tym zrobić.

Test owu teoretycznie dodatni, chociaż testowa mniej intensywna niż 15DC.

Temp. 36,6, test owulacyjny dodatni, CM: L.

Temp. 36,50, test owu negatywny, CM 6 C/K x1

Gdy byłem małym, ciekawym świata chłopcem podczas jakieś bliżej nieokreślonej rozmowy zadałem swojej Mamie pytanie, które prędzej czy później każde dziecko pewnie zadaje  – „Mamo, skąd się biorą dzieci?”. Miałem wtedy nie więcej niż 5 lat, mimo to, po dziś dzień pamiętam odpowiedź jakiej udzieliła mi moja rodzicielka, a brzmiała ona mniej więcej tak:

„Kochanie, żeby dwoje ludzi mogło mieć dzieci, muszą się dobrze znać i co najważniejsze bardzo mocno kochać”

Pamiętam, że taka odpowiedź w pełni mnie usatysfakcjonowała. Byłem na tyle mały, że nie zdawałem sobie sprawy z tego, iż każdy mężczyzna posiada „siusiaka”, za pomocą którego może zrobić to i owo. Najbardziej zapadła mi w pamięci druga część tej matczynej odpowiedzi, która po dziś dzień siedzi mi w głowie – „muszą się bardzo mocno kochać”…

(więcej…)

To dopiero poniedziałek a ja już jestem dętka.

O spotkaniu napiszę wkrótce, dzisiaj nie mam już na to siły bo oczy same się zamykają.

Rzecz najważniejsza – morale nam się podniosły, mamy zaszczepioną ciupinkę wiary i nowej nadziei.

I jeszcze dzisiejszy test owu:

Linia kontrolna słaba, ale już widoczna. Pomiar temperatury: 36,52.

Zwykle kilka dni przed owulacją czuję przypływ energii. Jestem pewna, że maja z tym coś wspólnego hormony, bo na początku i pod koniec cyklu jestem jak dętka. No i właśnie teraz czuję, że jestem „energetycznie pobudzona” ;) Mam ochotę po raz kolejny zacząć obserwację temperatury. Do tego celu służy mi od jakiegoś czasu termometr owulacyjny, który wygląda mniej więcej tak:

i jest całkiem niezłym narzędziem pomiarowym. Termometr jest w miarę tani i bez problemu można go nabyć na aukcji allegro. Odczyt temperatury jest zdecydowanie łatwiejszy w porównaniu ze zwykłym termometrem rtęciowym. Do elektronicznych jakoś nie mam przekonania.

To co? pozostaje tylko wydrukować formularz do obserwacji, do którego link podawałam już kilka notek temu i codziennie o stałej godzinie ( u mnie 6:00) mierzyć temperaturę min. 3 minuty.

Przedstawiam Wam materiały, które otrzymaliśmy na pierwszym spotkaniu napro (razem ze spotkaniem 1,5h – 150zł.).
Formularz częściowo wypełniony, uzupełniany każdego dnia.

Naklejki:

Formularz:

Pierwsza strona formularza

Książka opisująca model Creightona i podstawy naprotechnologii (ang.):

Zawsze tak jest – chwila euforii i myśl – „może wreszcie TO nam pomoże”

I zawsze przychodzi taki moment, kiedy znowu zdaję sobie sprawę, że nie ma cudownych środków, cudownych metod, które pomogły by nam przybliżyć się chociaż o krok do upragnionych dwóch kresek na teście ciążowym

Tak jest i z napro. Mimo tego, że to dopiero początek naszej przygody z tym „wynalazkiem”, moi Rodzice po obejrzeniu programu „Wojna światów” w TVP1 poszukali informacji i wręczyli mi wydruk takich oto artykułów, który możecie przeczytać tutaj i tutaj.

No i co o tym wszystkim myśleć?

Z jednej strony fajnie jest poznać dokładnie swój cykl, wiedzieć, kiedy występują dni płodne, kiedy jest najlepszy czas, największe prawdopodobieństwo na zaciążenie, ale mam wrażenie, że dla mnie jest to trochę powtórka z rozrywki – ja wiem, kiedy mam owulację (potwierdzają to testy owulacyjne, skok temperatury, boje odczucia tzn. specyficzny ból podbrzusza). Wykorzystujemy ten czas jak tylko się da – bezskutecznie. Co zatem może zaproponować nowego naprotechnologia? Te pytanie naprawdę mnie nurtuje od kilku dobrych dni. Przeszliśmy już tyle badań, tyle razy okazywało się, że nasze starania są na nic. Może po prostu czasem brakuje mi już sił, żeby to wszystko prowadzić, notować, wyszukiwać w sobie nowych pokładów nadziei, że może tym razem?

Z drugiej strony nie chcę rezygnować zbyt szybko, podejrzewam, że przeciwnicy napro mają interes w tym, aby ta metoda nie wybiła się zanadto. Bo mogą na tym dużo stracić kliniki wykonujące in vitro…

Jasne jest dla mnie to, że napro nie jest dla wszystkich… i nawet pilne obserwacje cyklu kobiety nie sprawią, że poprawi się jakość nasienia u mężczyzny. Może szkopuł tkwi w tym, żeby wykorzystać maksymalnie te kilkanaście godzin płodności kobiety…? dużo pytań, niewiele jasnych odpowiedzi.

Za kilka dni kolejne spotkane z instruktorami.

Tylko że ja na dzień dzisiejszy nie mam już sił. Nie mam ochoty. Nie mam tak mocnej psychiki, żeby co miesiąc podnosić się z kolan po wielkiej przegranej a potem znowu na nie upadać. Może ta gra nie warta jest świeczki, bo nie mam najmniejszego wpływu na wynik?

Wbrew przewodniemu hasłu bloga dzisiaj jest beznadziejnie.

Nasz problem odbija się na naszych relacjach mąż-żona. Nie unikniemy również tego tematu. Można się nawzajem pocieszać, spierać, dodawać otuchy, wzbudzać płonne nadzieje, ale przychodzą chwile, kiedy stajemy się nieznośni. Drażliwi, zmęczeni, poharatani. Złe chwile potrafią wzmacniać więzy, ale potrafią również mocno je nadwyrężać. I w takich momentach jedyne czego mogę sobie życzyć to świętego spokoju. Dni bez guli w gardle, bez smutku na sercu, dni przeżytych z jakim sensem, celowych, dobrych dni…czego i Wam wszystkim ludziom bez-dzieci życzę.